Ντένις Μπέργκαμπ "Ντένις ο τρομερός"

Εάν ο Γιόχαν Κρόιφ ήταν ο "ιπτάμενος Ολλανδός", τότε ο Ντένις Μπέργκαμπ ήταν ο "μη ιπτάμενος Ολλανδός" παρατσούκλι που του είχαν βγάλει οι οπαδοί της Άρσεναλ μιας και ήταν γνωστή η φοβία του για τα αεροπλάνα. Είτε πάντως ως κεντρικός είτε ως δεύτερος επιθετικός, ειδικά την περίοδο της Άρσεναλ διέθετε εκπληκτική τεχνική που του έδινε την δυνατότητα να μοιράζει ασίστ στους συμπαίκτες του στον ρόλο του πλέιμεικερ. 

Γεννήθηκε στις 10 Μάϊου του 1969 στο Άμστερνταμ και πήρε το όνομα Ντένις επειδή ο πατέρας του που ήταν ηλεκτρολόγος, έπαιξε ποδόσφαιρο σε χαμηλότερα πρωταθλήματα και επειδή ήταν φαν του Ντένις Λόου του έδωσε το όνομά του προσθέτοντας ένα νι ακόμα μιας και δεν μπορούσε να καταγραφεί με το ένα νι.

Σε ηλικία 11 ετών εντάχθηκε στις ακαδημίες του Άγιαξ και είχε την μεγάλη τύχη να τον προπονήσει ο Γιόχαν Κρόιφ που ήταν ένα απο τα είδωλα του όπως και ο Άγγλος Γκλεν Χόντλ. Ο Κρόιφ ήταν αυτός που του έδωσε την δυνατότητα να κάνει επαγγελματικό ντεμπούτο στις 14 Δεκεμβρίου του 1986 κόντρα στην Ρόντα.   

Στην πρώτη του χρονιά θα πραγματοποιήσει 23 συμμετοχές με 2 γκολ ενώ θα αγωνιστεί και ως αλλαγή στον νικηφόρο τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας κόντρα στην Λοκομοτίβ Λειψίας, ενώ θα κατακτήσει και το Κύπελλο Ολλανδίας.

Την επόμενη χρονιά θα είναι φιναλίστ του Κυπέλλου Κυπελλούχων κόντρα στην Μαλίν, ενώ θα κατακτήσει το Πρωτάθλημα του 1990, το Κύπελλο του 1993 και το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ το 1992 κόντρα στην Τορίνο με τον ίδιο να αγωνίζεται ως βασικός στον πρώτο τελικό στο Ντελε Άλπι.

Αναδείχθηκε καλύτερος Ολλανδός ποδοσφαιριστής το 1991 και το 1992, ενώ το 1992 και το 1993 κατέλαβε την τρίτη και την δεύτερη θέση στην ψηφοφορία για την Χρυσή Μπάλα αντίστοιχα. Ύστερα απο 239 παιχνίδια και 122 τέρματα θα αποχωρήσει απο την Ολλανδία και είχε προτάσεις από την «αφρόκρεμα» του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.

Ο τότε προπονητής της και θρύλος του ολλανδικού ποδοσφαίρου, Γιόχαν Κρόιφ, τον πίεσε έντονα να μετακομίσει στην Ισπανία για να ενταχθεί στην Μπαρτσελόνα. Απέρριψε την προοπτική, καθώς με τον κανονισμό των τριών ξένων που ίσχυε τότε η Μπάρτσα είχε ήδη τους Στόιτσκοφ, Κούμαν και Λάουντρουπ), φοβήθηκε ότι δεν θα είχε εγγυημένη θέση βασικού.

Η "Βασίλισσα" κατέθεσε μια πολύ δελεαστική πρόταση για να τον αποκτήσει. Μάλιστα, ο Κρόιφ (θέλοντας να βοηθήσει και την Μπαρτσελόνα) τον είχε συμβουλεύσει δημόσια να μην πάει στη Ρεάλ Μαδρίτης, αλλά ο ίδιος ο παίκτης είχε ήδη στρέψει το βλέμμα του αποκλειστικά στην Ιταλία. 

Η Γιουβέντους ήταν η μία από τις δύο ιταλικές ομάδες που διεκδίκησαν μέχρι τέλους την υπογραφή του. Του προσέφερε εξαιρετικό συμβόλαιο, αλλά προτίμησε να μην ακολουθήσει τον δρόμο της «Μεγάλης Κυρίας». 

Η Μίλαν είχε εξετάσει σοβαρά την περίπτωσή του, δεδομένης και της τεράστιας επιτυχίας που είχαν στο Μιλάνο οι συμπατριώτες του (Φαν Μπάστεν, Γκούλιτ, Ράικαρντ). Ήθελε να πάει σε μια ομάδα όπου θα μπορούσε να γράψει τη δική του ξεχωριστή ιστορία, χωρίς να μπει άμεσα σε διαδικασία σύγκρισης με την ολλανδική τριάδα των «ροσονέρι».

Τελικά, τον Φεβρουάριο του 1993, ο Μπέργκαμπ συμφώνησε με την Ίντερ έναντι 7,1 εκατομμυρίων λιρών, σε ένα «πακέτο» μεταγραφής που περιλάμβανε και τον συμπαίκτη του στον Άγιαξ, Βιμ Γιονκ. Όπως δήλωσε ο ίδιος, επέλεξε την Ίντερ επειδή τον κάλυπταν απόλυτα οι άνθρωποι του συλλόγου, το γήπεδο (Σαν Σίρο) και η υπόσχεση για ένα πιο επιθετικό στυλ παιχνιδιού. 

Η παρουσία του στο Μιλάνο δεν απέδωσε τα αναμενόμενα, δεν μπόρεσε να βρει την απαραίτητη χημεία με τον έτερο συμπάικτη του στην επίθεση τον Ρούμπεν Σόσα. Την πρώτη χρονιά κατέκτησε το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ κόντρα στην Αούστρια Σάλτσμπουργκ όπου πέτυχε 8 τέρματα αλλά στο Πρωτάθλημα απογοήτευσε, την δε δεύτερη πήγαν ακόμα χειρότερα τα πράγματα.

Τραυματισμοί και κούραση απο το Παγκόσμιο Κύπελλο πέτυχε μόλις τέσσερα τέρματα συνολικά και μία ακόμη χρονιά χωρίς τίτλο για τους "νερατζούρι" ουσιαστικά αποτέλεσε την αρχή του τέλους για την παρουσία του στην Ιταλία.

Ο εσωστρεφής χαρακτήρας του ώθησε τον ιταλικό τύπο να τον κατηγορεί για έλλειψη ηγετικών ικανοτήτων και έτσι το καλοκαίρι του 1995 η είσοδος του Μάσιμο Μοράτι στα κοινά της Ίντερ προκάλεσε πολλές αλλαγές στο έμψυχο δυναμικό της και ύστερα απο 74 συμμετοχές και 22 τέρματα θα φύγει απο την Ιταλία.

Παρόλο που ορισμένοι ιταλικοί σύλλογοι μεσαίας δυναμικής εξέτασαν την περίπτωσή του, ο Μπέρκαμπ είχε ξεκαθαρίσει ότι η εμπειρία του στην Ιταλία είχε κλείσει οριστικά και ήθελε να δοκιμάσει ένα εντελώς διαφορετικό πρωτάθλημα.

Υπήρξαν φήμες και ανεπίσημες επαφές για μια πιθανή επιστροφή του στον Άγιαξ ή μετακίνηση στην Αϊντχόφεν, προκειμένου να βρει ξανά τη φόρμα του σε ένα οικείο περιβάλλον. Ο ίδιος ο Μπέργκαμπ απέρριψε γρήγορα αυτή την προοπτική. Θεωρούσε ότι μια επιστροφή στην πατρίδα του σε ηλικία μόλις 26 ετών θα σήμαινε «πισωγύρισμα» και παραδοχή αποτυχίας στην ευρωπαϊκή του καριέρα.

Η Άρσεναλ μέσω του νέου τότε προπονητή των «κανονιέρηδων», Μπρους Ρίοχ, και του αντιπρόεδρου Ντέιβιντ Ντέιν, παρουσίασαν στον Μπέργκαμπ ένα φιλόδοξο πλάνο για να αλλάξουν το παραδοσιακό, αμυντικό στυλ της ομάδας ("Boring Arsenal") σε ένα ελκυστικό, επιθετικό ποδόσφαιρο. Η Άρσεναλ κατέθεσε πρόταση ρεκόρ για τον σύλλογο ύψους 4,75 εκατομμυρίων λιρών, η οποία έγινε αμέσως αποδεκτή από την Ίντερ.

Η έλευση του Αρσέν Βενγκέρ τον Σεπτέμβριο του 1996 θα δώσει άλλον αέρα τόσο στον ίδιο όσο και στην υπόλοιπη ομάδα που την χρονιά 1997-1998 θα κατακτήσει το ντάμπλ με τον Μπέργκαμπ να πετυχαίνει 22 τέρματα σε 40 παιχνίδια.

Θα κατακτήσει δύο ακόμα Πρωταθλήματα το 2002 και το 2004 το περίφημο αήττητο, 3 Κύπελλα το 2002, το 2003 και το 2005, 3 Σούπερ Καπ το 1998, το 2002 και το 2004, δεν μπόρεσε όμως να πανηγυρίσει κάποιον ευρωπαϊκό τίτλο αφού ήταν φιναλίστ του ΟΥΕΦΑ το 2000 και του Champions League το 2006.

Στις 22 Ιουλίου του 2006 στα εγκαίνια του Emirates Άρσεναλ και Άγιαξ τέθηκαν αντιμέτωπες σε φιλικό παιχνίδι προς τιμήν του με τον ίδιο να κάνει την σέντρα μαζί με τον πατέρα του και τον γιο του. Συνολικά με τους "κανονιέρηδες" θα πραγματοποιήσει 423 συμμετοχές πετυχαίνοντας 120 τέρματα.

Στις 26 Σεπτεμβρίου του 1990 σε φιλικό παιχνίδι στο Παλέρμο κόντρα στην Ιταλία θα κάνει ντεμπούτο με τους "οράνιε". Θα είναι στην αποστολή για την τελική φάση του EURO 1992 όπου θα συμμετάσχει και στα τέσσερα παιχνίδια της διοργάνωσης πετυχαίνοντας τρία τέρματα κόντρα σε Σκωτία, Γερμανία και Δανία.

Επόμενη μεγάλη διοργάνωση το Παγκόσμιο Κύπελλο των Ηνωμένων Πολιτειών το 1994 όπου έπαιξε σε όλα τα παιχνίδια και πέτυχε τρία γκολ κόντρα σε Μαρόκο, Ιρλανδία και Βραζιλία. EURO 1996 στην Αγγλία όπου σε τέσσερα παιχνίδια πέτυχε ένα τέρμα κόντρα στην Ελβετία και δύο χρόνια αργότερα το 1998 σε δεύτερη τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου στα γήπεδα της Γαλλίας.

Παρών και στα εφτά παιχνίδια φτάνοντας μέχρι την ημιτελική φάση όπου πέτυχε τρία γκολ κόντρα σε Νότιος Κορέα, Γιουγκοσλαβία και το νικητήριο κόντρα στην Αργεντινή στην προημιτελική φάση ενώ συμπεριλήφθηκε στην κορυφαία ομάδα του τουρνουά. 

Τελευταία του παρουσία σε μια μεγάλη διοργάνωση το EURO 2000 στα γήπεδα της Ολλανδίας και του Βελγίου όπου θα παίξει σε τέσσερα παιχνίδια. Ο ημιτελικός της 29ης Ιουνίου κόντρα στην Ιταλία στο Άμστερνταμ θα είναι η 79η και τελευταία συμμετοχή του έχοντας πετύχει 37 τέρματα 4ος κορυφαίος σκόρερ όλων των εποχών μαζί με τον Άριεν Ρόμπεν.

Άν και ο ίδιος είχε εκδηλώσει την επιθυμία του να μην ασχοληθεί με την προπονητική, απορρίπτοντας μάλιστα  την πρόταση της Άρσεναλ να αναλάβει ρόλο σκάουτερ, τον Απρίλιο του 2008 ξεκίνησε ταχύρρυθμα μαθήματα προπονητικής για να αναλάβει πόστο στον Άγιαξ.

Τον Οκτώβριο του 2008 ανέλαβε ρόλο βοηθού του Γιόχαν Νέεσκενς στην δεύτερη ομάδα της Εθνικής Ολλανδίας. Ακολούθως ανέλαβε τις ομάδες U-12 την περίοδο 2008-2009 και τον Δεκέμβριο του 2010 ανέλαβε την U-19.  

Τον Αύγουστο του 2011 θα αναλάβει χρέη βοηθού του Φρανκ Ντε Μπουρ, αλλά η έλευση του Πίτερ Μπός του άλλαξε τον ρόλο και έφυγε απο την θέση του βοηθού και ανέλαβε χρέη δασκάλου για τα νέα παιδιά που ετοιμάζονταν να προωθηθούν στην πρώτη ομάδα.

Στην θέση αυτή παρέμεινε μέχρι τον Δεκέμβριο του 2017 όταν μαζί με τον Μαρσέλ Κάιζερ και τον Χένι Σπάικεμαν απολύθηκαν λόγω των άσχημων αποτελεσμάτων στο Πρωτάθλημα αλλά και τον διπλό αποκλεισμό απο Champions League και Europa League αντίστοιχα.

Το 2007 μπήκε στο αγγλικό Hall of Fame, τον Φεβρουάριο του 2014 έγινε η αποκάλυψη της προτομής του στο Eμιρεϊτς, ενώ το 2017 το γκολ που πέτυχε κόντρα στην Νιούκαστλ το 2002 επιλέχθηκε ως το κορυφαίο γκολ στην ιστορία της Premier League.

Στις 21 Μαρτίου του 2019 ανέλαβε χρέη προπονητή στην δεύτερη ομάδα της Αλμέρε Σίτυ ομάδα στην οποία αγωνιζόταν και ο γιος του, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 30 Ιουνίου του 2019.